U Beogradu je, 25. januara, u 67. godini, preminuo pozorišni reditelj i dugogodišnji upravnik pozorišta Atelje 212 Ljubomir Muci Draškić.
Rođen je u Zagrebu 1937, apsolvirao je istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu i diplomirao pozorišnu režiju na Akademiji za pozorište, film, radio i televiziju, 1962.
Za Atelje 212 vezan je profesionalno od samog osnivanja tog teatra, najpre kao student i saradnik Bojana Stupice, potom kao pomoćnik upravnice Mire Trailović, a potom je dvanaest godina (od 1984. do 1996) i sam bio na čelu te kuće.
Režirao je više od stotinu predstava, uglavnom po delima domaćih pisaca – Aleksandra Popovića i Dušana Kovačevića, Brane Crnčevića, Bore Ćosića, Borislava Pekića, Zorice Jevremović. Radio je i svetske savremene i klasične pisce, od Čehova, Molijera, Šilera, Žarija, do Bulgakova, Havela, Brehta, Mrožeka. Ljubomir Muci Draškić potpisuje i režije predstava u pozorištima u Somboru, Novom Sadu, Mostaru i Bazelu.
Dobitnik je mnogobrojnih nagrada među kojima su Sterijina, Nagrada „Bojan Stupica” i Zlatni lovorov vijenac na sarajevskom MESS-u.
Bio je redovni profesor pozorišne režije na beogradskom Fakultetu dramskih umetnosti, od 1966.

O Muciju

Jovan Ćirilov:
Ljubomir Muci Draškić je bio i čovek i umetnik izvan serije. Imao je ironičan odnos prema mnogo čemu u životu, pa i prema smrti. Ali ne znači da je bio cinik, cinici su često nehumani, a Muci to nije bio. On je voleo da se s oslobađajućom lakoćom odnosi prema svemu onome čemu ljudi daju patetičan prizvuk.
U mnogo čemu je bio drukčiji nego što je sebe voleo da predstavi. Na rečima je bio protiv modernizma, a upravo on je, pored Zorana Radmilovića, bio najzaslužniji što je prvo dramsko delo istorijskog modernizma „Kralj Ibi” u našoj sredini (Atelje 212) živelo decenijama, i to u punom raskošnom sjaju.

Feliks Pašić:
Pozorište je doživljavao kao mesto gde čovek ima najveću slobodu. S druge strane, osvajanje slobode, u svakom pogledu, bilo je pokretački motiv u njegovim umetničkim poslovima, baš kao što je motivisalo nejgove životne postupke. Biti slobodan, značilo je, pre svega, ne pristajati na kompromise. Nije bilo malo iskušenja koja su stavljala na probu čvrstinu njegovog moralnog stava i postojanost njegovih uverenja. Kada je trebalo da preuzme upravu nad Ateljeom 212, posle Mire Trailović, traženo je od njega, tražile su nadležne političke strukture, da se učlani u Savez komunista. „Ja sam monarhista”, odgovorio je.
Od Bojana Stupice koji ga je, još kao studenta, uzeo za asistenta i kome je kasnije bio najbliži i najdraži saradnik, naučio je, između ostalog, i to da je u pozorištu vreme dragoceno, da se u njemu nesporazumi moraju rešavati brzo, ali je iznad svega od Stupice za ceo život preuzeo stroga načela visokog profesionalizma, discipline, morala i posvećenosti poslu.

Svetozar Cvetković :
Mucijevo pozorište jeste pre svega Atelje 212. Jeste sve ono što je učinio na sceni, njegova senka vezuje se za najblistavije antologijske trenutke stvaranja predstava čiji naslovi odišu legendarnošću što se poput narodne pesme prenose s kolena na koleno, a da ih pripovedači nisu ni gledali, već samo legende o njima od pređašnjih gledalaca slušali. Vrcave, duhovite, bezobrazne i bezobzirne, nikad „za” a uvek „protiv”, urnebesne i besne, tužne i grozničavo bolne, zabranjivane, 300 puta igrane, hvaljene i kritikom osporavane, nadživele i kritike i kritičare, virtuozne, spretne u svojoj nespretnosti, tužne u svojoj duhovitosti, paradoksalne, klasične i avangardne, IKONE... jednog vremena, jednog pozorišta, slikane duhom jednog autora koji svoje misli, stavove, buntovnički duh uspeva da iz svog života prenese na nezaustavljivo prolazan trenutak na sceni.

Muci o režiji

Reditelj, kao i selektor, mora dobro da poznaje svoju glumačku ekipu, da uskladi unutarnje odnose. Kao što se neki glumci ne podnose, tako je i među fudbalerima. Znam da se fudbaleri ne lažu u igri, jer se prema nekome namešta da igra ovaj, a ne onaj.
Sve te elemente treba uzeti u obzir. I kada pravim glumačku podelu u komadu koji režiram, ja gledam da svaki čovek bude na svom mestu, da to bude usklađena i harmonična podela. Reditelj se sluša donekle, a odnekle glumac treba da se odlepi da bi došao do takozvanog glumačkog ludila, jer tada dolazi do velike kreacije. Ukoliko se uloga odigra samo tačno i ništa više, onda je to na nivou školskog rada, ali to nije umetnost, to nema magiju i privlačnost koju pozorište treba da ima.